Tien jaar, tientallen dichters – en toch zijn er talloze dichters die nooit op de podia van Onbederf’lijk Vers zullen staan. Anna Bijns, Jacques Perk, Lucebert, Martinus Nijhoff: zij zijn Onmoog’lijk Vers. Onmogelijk goed, maar het is onmogelijk ze ooit nog te horen voordragen. Piet Paaltjens, Jotie T’Hooft, Hendrik Marsman, of gewoon nog een keer Simon Vinkenoog – welke Onmoog’lijk Verse dichter zou jij op Onbederf’lijk Vers willen zien als het kon?

Maarten Buser, talent op Onbederf’lijk Vers 2012:

Uiteraard was mijn eerste ingeving m.b.t. het centrale vraagstuk van Onmoog’lijk Vers ‘Arthur Rimbaud, nous devons faire revivre.’ Er is een tijd geweest dat met zichzelf worstelende puberjongens niet Kurt Cobain wilden zijn, maar Arthur Rimbaud. De wederopstanding van laatstgenoemde moet dan logischerwijs weer gevolgd worden door een vroegtijdig heengaan, want als we Arthur uiteindelijk naar het bejaardenthuis moeten brengen, is er weinig plek meer voor een wildgroei aan romantische kletspraat. Bij dit plan kon ik echter een aantal aantekeningen bij plaatsen. Rimbaud stierf op z’n 37^e, terwijl hij de poëzie allang vaarwel had gezegd. Bovendien, wie spreekt er nu nog Frans?

Volgende ingeving: Willem Godschalk van Focquenbroch. Linda van der Pol heeft al een aardig voorstel gedaan om Hubert Korneliszoon Poot te moderniseren, maar of dat met Focquenbroch zo’n goed idee is betwijfel ik. Althans, de voorstelling die ik daarbij maak is dat we dan een burleske variant op Kraantje Pappie voorgeschoteld krijgen en we na elk gedicht ‘Focq yeah’ moeten roepen. (Terwijl ik dat typte, realiseerde ik me dat ‘burleske variant op Kraantje Pappie’ bij sommigen het beeld van de Kraan met jarretels op zal roepen. Daarvoor mijn excuses. Denk eerder bijvoorbeeld aan de tekst van ‘Bootycall’, maar dan in keurige, Sapfische strofes.)

Een veel beter idee is het om als publiek een stuk in de tijd terug te gaan en onze moraal daaraan aan te passen. We hebben stiekem allemaal een petrarkistische sonnettenkrans (met als strekking ‘je bent zo koud, maar dat maakt mijn liefde voor je niet minder vurig’) geschreven over het meisje dat we steeds in de supermarkt zien. Op het moment dat Focquenbroch het haar van de vrouw waar hij naar smacht, beschrijft als ‘doovekool in een bescheete mesthoop’, zal er minstens één moeder kwaad wegstampen, haar keurig opgevoede dochters aan de haren meeslepend.